We zijn vandaag doorgegaan naar Fukuoka, ook Hakata genaamd. Na aankomst ben ik als eerste naar Canal City gelopen, omdat dit in de buurt zat en ik mijn hotelkamer nog niet in kon. Canal City Hakata is een groot en modern shopping/amusement complex, dat bekend staat om het water kanaal dat dwars door het complex heen loopt. Ik heb hier wat geluncht en een beetje rondgelopen. Daarna weer terug gelopen naar het station, om een buskaart te komen, waar mee ik de hele dag gratis van de green bus gebruik kon maken. De greenbus is een ringlijn die alle mooie plekken van Fukuoka bezoekt.

Als eerste langs Ohori Park.



Vervolgens langs Fukuoka Castle Ruins.



Tot slot met de bus naar de Fukuoka Tower. Erg mooi gebouw om te zien en tevens het hoogste gebouw uit de omgeving. Uitzicht boven in het gebouw viel een klein beetje tegen voor 600 yen, maar je kreeg er wel een Japanse dame bij die alles uitlegt over het gebouw.



Later kwam ik nog een gast tegen die ik op de foto wilde zetten. Hij werd helemaal enthousiast en ging allerlei vragen stellen. Ook wilde hij een foto van mij maken met zijn mobiel, maar zijn accu was net leeggelopen.. Poor thing! Het was wel een aardig gastje, alleen sprak hij helaas heel slecht Engels. Nevertheless, begrepen we elkaar redelijk goed. Hij moest op een gegeven moment gaan, omdat hij met zijn vriendin had afgesproken, hij zei toen "we friends now!", dus ik knikte, gaf hem een hand en liep weer verder.

Daarna de bus genomen naar station, mijn spullen in hotelkamer gelegd en even wat gegeten bij de Starbucks. Ik vroeg die vrouw in de Starbucks of ik wat foto’s mocht maken daar binnen, omdat het mijn laatste dag was, ze zei dat het goed was. Toen ik eenmaal aan mijn eten begonnen was, kwam ze nog naar me toe, en vragen stellen over hoe ik Japan vond, waar ik vandaan kwam en wat ik studeer etc.

Toen ik klaar was met eten en naar buiten ging, zag ik dezelfde gast weer die ik eerder op foto had gezet, dus tikte ik hem aan. Dit keer was hij met zijn vriendin, hij weer enthousiast en mij voorstellen aan zijn vriendin “he my friend!”. Hij zo z’n vriendin naar vore schuiven “she speaks good English”, maar ze was nogal erg verlegen haha. Verder hebben we nog wat gepraat en wat foto’s gemaakt van ons drieën. Daarna weer afscheid genomen, omdat ik ook bijtijds naar bed moest.

De laatste dag in Japan en kon geen beter afscheid bedenken, maar... ik heb ze beloofd dat ik zal terugkeren naar Japan en dat ik dan vloeiend Japans spreek. ..But on a second thought, ik heb zo mijn twijfels over dat laatste ^^;

Vanmorgen heb ik uitgeslapen tot 11 uur, omdat ik last van slaapgebrek had en nog de laatste kans was om nog uit te slapen. Ik ben als eerste via de tram (met wat gedoe met overstappen) naar Glover Garden geweest. Bij de ingang had je de Glover Sky Road, dit is een soort van brug waarvan een erg mooi uitzicht hebt over Nagasaki.



Vervolgens ben ik naar binnen gegaan, ik was 600 yen kwijt. De westerse stijl en architectuur viel me meteen op, helaas begon het vrij snel daarna hard te regenen.



Toen ik weer uit de Glover Garden liep, kwam ik toevallig nog langs de Oura Church. De meest bekende christelijke kerk in Japan.



Vervolgens heb ik de tram naar Dejima genomen. Dejima was vroeger het eiland waar alle Nederlanders zaten om te handelen met de Japanners. De Nederlanders waren de enige van alle westerlingen die het land binnen mochten, maar ze mochten dan niet weg van het eiland. Het was wel heel interessant om te zien, en er waren ook meerdere verhalen van Nederlanders op TV’s die overal in het museum geplaatst waren (met Japanse ondertiteling).



Hierna ben ik doorgelopen naar Chinatown. Dit is de oudste Chinatown van Japan en heeft een totaal andere sfeer. Helaas is het wel vrij klein, dus ik was er vrij snel doorheen gelopen.



Ook ben ik nog langs de Dutch slope gelopen, aangezien het dicht in de buurt was, maar dit stelde helaas ook niet zo veel voor.

Ik heb vervolgens de tram genomen richting de Meganebashi Bridge en de Kofukuji Temple. De meganebashi (ook wel spectacles bridge genoemd, omdat je bij de weerspiegeling van het water een bril ziet) is de oudste stenen boogbrug van Japan. Ik vond het persoonlijk niet heel spectaculair, maar het is wel een leuk object om op de foto te zetten. De weerspiegeling was helaas niet zichtbaar door de regen.

Hier na wilde nog naar de Kofukuji Temple, maar deze was helaas al gesloten.

’s Morgens zijn we via Kumamoto naar Nagasaki gereisd. Ook Nagasaki is in augustus 1945 verwoest door een atoombom.

Ik had me die ochtend bijna verslapen, omdat ik dacht om nog “eventjes te kunnen blijven liggen”, maar ik viel vrij snel in slaap. Gelukkig klopte er iemand op mijn deur, zodat ik weer wakker schrok en nog op tijd eruit was. De treinrit was wel rustig verder, er stonden buiten nog wat meisjes te zwaaien naar me, dus had ik even snel een foto gemaakt, alleen ze draaide toen net om. Ook had ik even stiekem wat foto’s gemaakt van slapende mensen muahahaha :3



Bij aankomst konden we de hotelkamers niet in nog, dus waren we naar een restaurant geweest en hebben we de specialiteit van Nagasaki geprobeerd, namelijk "champon". Ik vond dit niet zo lekker als okonomiyaki, maar het was wel goed te doen.

Vervolgens zijn Joris en ik doorgegaan naar het atoombom museum van Nagasaki. Deze is een stuk kleiner en mooier van opzet dan in Hiroshima en lijkt daarom veel persoonlijker. Ook zat er een observation deck bij de ingang, zodat je een uitzicht over Nagasaki had.

Hierna zijn we vrijwel meteen doorgegaan naar het Nagasaki Peace Park, hier stond het welbekende grote standbeeld (peace statue), maar ook allerlei andere standbeelden gedoneerd door andere landen. Helaas had Nederland niet de mooiste, maar het was wel geinig om het tegen te komen.



Daarna zijn we doorgelopen naar de Sanno Shrine (one legged torii). Deze torii werd voor de helft vernield door de atoombom. De helft staat er nu als herinnering.



We kwamen ook nog langs het Urakami Cathedral. Deze is herbouwd na de tweede wereld oorlog.



Uiteindelijk nog naar het international cemetery geweest. Het leek me niet zo heel boeiend, maar het lag erg in de buurt. Hier lag het familie graf van de bekende familie “Glover”.

Vandaag gingen we naar het plaatsje Aso, gelegen in één van de grootste kraters ter wereld. De doorsnee van de krater is wel 20 kilometer. Verschillende uitbarstingen zorgden voor vijf vulkaantoppen. Eén ervan, de Naka-dake is nog steeds actief. We hebben in de ochtend de bus genomen naar Mount Aso, vanaf hier zijn we via de kabelbaan naar de rand van de vulkaan van Naka-dake gegaan. We hadden geluk dat we mochten kijken, aangezien de wind vaak niet goed staat en er te veel zwavel uit de vulkaan komt.



Vervolgens hadden we de groep opgesplitst, de ene helft ging weer terug en de andere helft ging wandelen in het gebied. We hadden in eerste instantie keuze tussen drie wandelingen, die verschillen in moeilijkheidsgraad, maar door bepaalde omstandigheden konden we alleen de moeilijkste nog doen. Ik had toch maar besloten om mee te gaan, omdat het wel een hele mooie route is. De route begon vrij rustig door het vulkanisch gebied. Het leek zelfs wel veel op Mordor, van Lord of the Rings!



Op een gegeven moment stopte het pad en moesten we zelf de berg op klimmen. Het was wel vrij zwaar en we moesten goed opletten, maar uiteindelijk had ik de top bereikt. Daarna kwamen we meerdere waarschuwingsborden tegen, dat we niet door mochten lopen. Deze borden waren waarschijnlijk geplaatst door Sauron, een erg kwade tovenaar, om te voorkomen dat we in de handen kwamen van de ring! Just kidding, waarschijnlijk hadden ze dit gedaan in verband met de zwavel, maar we moesten wel doorlopen, want het was de enige route terug was. Het was een vrij zware route, met een hoop omhoog klimmen en afdalen. Ook hadden sommige mensen heel erg last van de zwavel en moesten steeds hoesten, maar gelukkig had ik hier zelf geen last van. Uiteindelijk was mijn drinken opgeraakt.. Ook was erg heet en leek het er zelfs op dat we verdwaald waren geraakt. Maar gelukkig hadden we uiteindelijk – na een heel lang stuk lopen - het eindpunt bereikt.

Toen we weer terug aankwamen was ik nog nooit zo blij geweest met een flesje water uit de automaat XDDD We hadden helaas wel de bus net gemist, dus moesten we een uur wachten, maar ik was allang blij dat we even konden zitten.

Vanmorgen wilde ik langs de hells (Jigoku) gaan, omdat deze vrij bekend zijn in Beppu. Ik was als eerste naar de Chinoike Jigoku geweest, deze is bekend als de “blood pond hell” en bevat heet en rood water. Hier wilde ik sowieso heen, vanwege de kleur xD Helaas is er verder niet zo heel veel te doen bij een hell, dus je hebt het vrij snel gezien.



Vervolgens doorgegaan naar de volgende hell, namelijk de Tatsumaki Jigoku, deze is weer bekend om z’n uitbarstende geiser. Dit gebeurt steeds om de 20-30 minuten en duurt vijf minuten. Alleen heb je het na één keer uitbarsten wel gezien.



Vervolgens ben ik doorgegaan naar Takegawara. Hier kan je een soort van zandbad nemen, waarbij je onder wordt gegooid met warm zand. Hier lig je dan 10-15 minuten in. Zelf vond ik dit niet erg lekker, want ik kreeg het wel erg heet op een gegeven moment, maar gelukkig duurde het niet al te lang. Ik had me hierna even snel gedoucht, en vervolgens ben ik dat normale bad in geweest wat erbij hoorde. Helaas was dit weer erg heet, maar ik moest er wel even in blijven om al dat zand van me af te krijgen. Op een gegeven moment was ik helemaal gaar geworden door die hitte, dus was ik even gaan zitten. Ik zag toen zo’n bord van “Warning: Your body gets very hot, very fast”…. Al in al was het wel leuk om even mee te maken, maar ik ga het niet nog een keer doen.

Rond 8 uur in de avond zou er vuurwerk afgestoken worden, dus zijn we daarheen gegaan. Het duurde alleen vrij lang voordat het begon. We waren al 45 minuten te vroeg, en het begon 30 minuten later dan de normale tijd, dus ik werd wel een beetje ongeduldig. Maar op een gegeven moment hoorde we alle Japanners aftellen en op de 0 begon het. Het begon vrij rustig, maar op een gegeven moment gingen ze alles achter elkaar afschieten. Sommige dingen hadden bijna heel de lucht bedekt met vuurwerk (zoals op het einde), het was een van de mooiste dingen wat ik ooit gezien had. Op een gegeven moment werd het zo mooi dat we dachten dat dit wel het einde geweest zou zijn, maar na een minuutje of twee ging het weer verder, en in het totaal ging het een heel uur door. Ik hoop zeker dat ik dit nog eens kan meemaken, en dan met…. gok maar wie :o



Toen het afgelopen was, meteen doorgegaan naar hotel, omdat ik nog van alles moet inpakken etc.. Morgen vertrekken we weer vroeg naar de volgende plek.

Vanmorgen bijtijds opgestaan om door te gaan naar het Mazda museum. Ik ben zelf niet echt een grote autofanaat, maar ik had die ochtend niks te doen en ik moest toch iets doen om mijn tijd te vullen hm? We moesten eerst wachten in de showroom, tien minuten later werden we opgehaald met een Mazda bus, die ons naar het museum zelf bracht. Het was een leuk museum, over de geschiedenis van Mazda, over de onderdelen, maar uiteindelijk ook over de toekomst. Bij het toekomst gedeelte had je de zogenaamde hydrogen cars, deze auto rijd – zoals de naam doet vermoeden – op hydrogen, wat een vertaling is van waterstof. Ook liepen we een stuk door de fabriek zelf heen, alleen mochten we hier geen foto’s maken, Je zag allemaal van die snelle Japanners die even snel iets in die auto moesten monteren op de lopende band, vervolgens kwam de auto weer langs een robot arm etc..



Vervolgens zijn we doorgegaan met de trein naar Beppu. Uit verveling een foto gemaakt van twee meisjes die de hele tijd zaten te kijken naar ons. In de trein daarna nog veel gepraat met de Japanner die naast me zat, ook al sprak hij bijna geen woord Engels.



Toen we in Beppu aankwamen was het meteen weer een totaal andere sfeer. En jawel, er kwam klassieke muziek uit het riool! Goeie klassieke muziek zelfs! Toen het eenmaal avond werd, wilde we wat gaan eten, alleen er waren weinig restaurants open in verband met het festival. Na lang zoeken voor een restaurant, hadden we uiteindelijk toch wat gevonden. Het was helaas wel heel erg duur..

Daarna nog de stad in geweest, er was namelijk een evenement gaande. Erg gezellig en leuke kraampjes ook, waarvan er eentje anime stuff verkocht. Ook veel meiden die me aankeken en beetje flirty deden, maar dat zal wel door de alcohol komen. Later kwam ik er achter dat het evenement nog veel langer doorliep, tot aan het strand.



Na een paar uur waren we terug gegaan naar hotel. We waren hier nog naar de onsen van het hotel zelf geweest. Dit was een zwembad op het dak van het hotel, waarbij je erg mooi uitzicht over het nachtelijke Beppu had. Er waren nog wat andere Japanners bij, die goed Engels konden. We hadden veel gepraat over Japan en Nederland, waaronder over de Nederlanders die in Nagasaki zaten voor de handel etc.

Vandaag was het een vrij rustige dag. In de ochtend was ik langs het Hiroshima Castle geweest. Ik had er niet al te veel positieve dingen over gehoord, maar ik wilde het toch even proberen. Op dat gebied stond ook nog een shrine, dus daar was ik eerst kijken en wat foto’s gemaakt. Vervolgens liep ik door naar het kasteel zelf, ik moest helaas wel een entreeprijs betalen, maar het was niet zoveel. Binnen was een soort van museum, dit ging onder andere over hoe het kasteel gebouwd werd en met welk doel, ook ging het een stukje over andere kastelen in Japan. Vervolgens was ik naar de top gelopen van het kasteel, hierboven wat foto’s gemaakt van het uitzicht over Hiroshima.



Ik was hierna doorgelopen naar de Shukkeien Garden, omdat het toch in de buurt zat. Ondanks dat het niet tot de beste Japanse tuinen behoort, was het toch erg mooi om te zien. Ik had de hele route gevolgd, en hoop foto’s gemaakt. Het was helaas wel erg heet buiten.

Vanmorgen was ik vroeg opgestaan om met de groep door te gaan naar Miyajima. Miyajima is een klein eiland, in de buurt van Hiroshima. We zijn rond 9 uur vertrokken via de tram, naar het station. Ik moest nog een treinkaartje kopen, terwijl de trein al over twee minuten kwam, en het totaal niet opschoot achter de kassa. Uiteindelijk mocht ik gratis doorlopen, omdat hij ook zag dat we haast hadden. Vervolgens zijn we doorgegaan naar Miyajimaguchi, hier hebben we de boot genomen naar Mijayima. Het eiland zag er mooi uit in de verte, het deed me een beetje denken aan Jurassic Park.



Na aankomst, zijn we zo snel mogelijk doorgegaan naar de bekende rode poort (Itsukushima Shrine), omdat het eb begon te worden. Helaas toen we aankwamen stond het al bijna helemaal droog.Ik had wel een hoop foto’s gemaakt en het was werkelijk erg mooi om te zien. Vervolgens was ik langs de Daisho-in Temple geweest. Erg mooie gebouwen bij elkaar en hoop boedha beeldjes. Ook was er was bjina niemand, maar dat is waarschijnlijk omdat het doordeweeks was, en de meeste Japanners moeten dan gewoon werken.



Hier na besloot ik om weer terug naar mijn hotel in hiroshima te gaan, omdat ik het veels te heet vond. Hier heb ik even een paar uurtjes ontspant, beetje achter laptop en tv kijken. In de avond besloot ik om weer op stap te gaan, ik moest immers nog eten. Dit keer had ik me voorgenomen om iets gezonds te nemen, dus besloot ik voor de streekspecialiteit Okonomiyaki te gaan. Dit is een met groenten gevulde dunne pannenkoek die voor je neus klaargemaakt wordt.

Dus toen was ik naar Okonomi-mura gelopen, meestal vertaald als de stad der Okonomiyaki. Hier zitten heel veel restaurants bij elkaar, die de specialiteit van Hiroshima kunnen maken. Ik had vrij snel een gezellig restaurant gevonden, en ik moet toegeven; Okonomiyaki is erg lekker. Maar het was al weer laat geworden en toen was ik via de Hondori shopping arcade weer terug naar het hotel gelopen. Er is altijd wel een leuke sfeer in dat centrum.

Vanmorgen zijn we na een het ontbijt (helaas het ochtend ritueel gemist) weer met de kabelbaan naar beneden gegaan, en de shinkansen richting Hiroshima gepakt. Het hotel zag er dit keer een stuk beter uit dan het vorige hotel in Kyoto. Helaas waren de kamers pas een paar uur later klaar, dus hadden we de bagage achter gelaten en waren we doorgegaan naar het atoombom museum. Het was maar 10 minuten lopen vanaf het hotel. Entree prijs is maar 50 yen, wat natuurlijk geen geld is voor een museum. Het was allemaal erg mooi gemaakt en ook wel emotioneel. Het ging onder andere over de directe schade die het aangericht had, maar ook over wat voor gevolgen die later pas kwamen, zoals bepaalde ziektes en miskramen.



Vervolgens heb ik nog wat in het peace park rondgelopen om foto’s te maken. Ook was er nog een gedenkteken voor de slachtoffers ondergronds, maar hier was ik niet al te lang gebleven, aangezien ik niemand zag lopen, alleen paar agenten (niet echt ontspannen sfeer xD).



In de avond was ik nog even langs downtown Hiroshima (Hondori shopping arcade) geweest, een hoop winkels waren nog open. Het was een vrij gezellig overdekt centrum, alleen moest je wel oppassen dat je niet zomaar een weg overstak, want het centrum loopt dwars door een drukke weg heen. Ik had hier meteen maar wat gegeten, aangezien ik dat nog moest doen. Verder alleen nog ontbijt gekocht voor de volgende dag, alleen kwam ik er later pas achter dat dit al bij het hotel inbegrepen zat. Oh well..

Via privéspoorlijnen en een kabelbaan hadden we Mount Koya (Koya-san) bereikt. De berg ligt op een hoogte van 1000 meter en is omgeven door cederbossen begroeide bergpieken. De plek is in 816 tot een religieuze plek gewijd door Kobo Daishi, een beroemde priester. Hij verspreidde na een verblijf in China het Shingonboeddhisme over Japan.

Na aankomst, zijn we doorgegaan naar de boeddhistische tempel Nan-in, dit zou onze slaapplek worden voor één nacht. Het zag er indrukwekkend uit, al had ik me er wel iets anders bij voorgesteld. Mijn kamer was wel vrij groot, en we hadden een mooi uitzicht op de tuin.

Vrij snel daarna zijn we ergens wat gaan eten, hier stond de gids van Koya-san zelf al klaar. Ongeveer de helft van onze groep ging mee. Ik had uiteindelijk toch maar besloten om wel mee te gaan, het was namelijk een rondleiding van vier uur en het zou me maar 1000 yen kosten. De gids zelf was een aardige Japanse vrouw, die zo’n beetje alles wist over de plek.

Als eerste hadden we de bus genomen naar de Okunoin Cemetery. Met meer dan 200,000 grafstenen, is dit de grootste begraafplaats van Japan. Heel bijzonder om te zien. Volgens die vrouw zouden we de “spirit world” betreden, na het lopen over de eerste brug. Na de derde brug mocht niemand meer foto’s maken, ook eten en drinken was niet meer toegestaan.



Aan het eind van de wandelweg ligt een Toro-do, een hal die wordt verlicht door honderden lantaarns. In de kelder van deze hal zijn er 50.000 mini Boeddha beeldjes te vinden. Nadat we weer terug liepen via de derde brug, mocht ik weer foto’s maken. Hier kwam ik er achter dat er ook bedrijven zijn die hun gedenkteken achterlaten, zoals Nissan.



Vervolgens namen we de bus naar een ander deel van Koya-san, om door te gaan naar de Kongobuji Temple. Zoals in de meeste tempels, was het hier ook de bedoeling dat je de schoenen uit deed. Deze tempel had ook een soort van rock garden (genaamd Banryutei) en een paar grote zalen met schuifdeuren. In een van deze zalen mochten we een thee ceremonie bijwonen, we kregen hier gratis Japanse kruiden thee. Een monnik zong een stukje door de microfoon en gaf ons een speech over het boeddhisme. Onze gids had ons nog het een en ander uitgelegd over bepaalde tekens van tempel en had dit opgeschreven voor ons. Na nog een groepsfoto te maken met de monnik, hadden we besloten om door te gaan naar onze eigen tempel. We hadden de gids betaald en afscheid van haar genomen. De gids heeft tijdens de rondleiding een hoop verteld over het boeddhisme en Koya-san en ik heb er eerlijk gezegd best wel een hoop over geleerd.

Het was al bijna etenstijd in onze tempel. We aten mee met de traditioneel-vegetarische, maar wel overvloedige, priestermaaltijden. Ook had ik hier nog wat sake besteld, wat natuurlijk altijd lekker is. ^^

Vanmorgen hadden we ons verzameld voor een fietstocht naar een paar tempels in het noorden. We zijn als eerste langs de Kinkakuji (Golden Pavilion) geweest, deze tempel staat bekend om zijn met bladgoud bedekte uiterlijk.



Na 'n lunchpauze bij een sushibar (met lopende band!), zijn we doorgefietst naar de Ryoanji Temple, dit is de plek waar het beroemde “rock garden” ligt. Het is een tuin, waar vijftien stenen liggen. Je ziet er echter steeds maar dertien stenen, vanaf welk punt je ook kijkt.



Ik wilde zelf heel graag nog naar het Nijo Castle gaan, maar omdat er volgens het “programma” niet genoeg tijd meer voor was, ben ik er in mijn eentje naar toe gegaan. Na een hoop zoeken en Japanners lastigvallen met de weg vragen, kwam ik eindelijk 4 uur aan. Dat was precies de tijd dat de deuren dichtgingen, dus ik had een hoop geluk! Eerst konden we een traject volgen binnen in het kasteel, helaas mochten we geen foto’s maken binnen, maar het was allemaal erg groot en mooi. Vervolgens ging de route verder naar de tuin, uiteraard weer typisch Japanse stijl allemaal. Gelukkig mocht ik hier weer foto’s maken.

Toen het klaar was, heb ik mijn fiets terug gebracht. Uiteindelijk vroeg ik iemand de weg, omdat ik een beetje verdwaald begon te raken. Toevallig moest ze dezelfde richting op, dus hadden we samen gefietst. We hadden best wel een hoop gepraat over Japan en waar we vandaan kwamen. Ze was een meisje uit Taiwan en studeerde in Kyoto. Nadat we het eindelijk gevonden hadden, namen we afscheid en heb ik mijn fiets terug gebracht.

Vervolgens heb ik de metro terug genomen richting mijn hotel, alleen was het nogal onduidelijk, want de namen op het informatiebord in de metro zijn weer anders dan die op mijn plattegrond staan. Gelukkig had ik het eindelijk gevonden, na een paar japanners om hulp te vragen. Ze waren erg behulpzaam en een meid moest dezelfde richting op als ik, dus gingen we samen met de metro. Na een hoop gepraat te hebben namen we weer afscheid van elkaar.

Ik had wel erg geluk dat ik bijna alleen maar Japanners vroeg die goed Engels konden, normaal spreken ze slecht of geen Engels, maar het was wel leuk om met ze gepraat te hebben.

In de avond ben ik nog even langs het moderne Kyoto Station geweest. Ik ben als eerste naar het Observation Deck geweest, helaas was het uitzicht niet heel geweldig, maar het is schijnbaar wel een romantische plek voor Japanse koppels. Daarna ben ik nog naar de Skyway geweest. Dit is een brug die over de hoofdhal zweeft van het station, waar je een uitzicht op het station en over Kyoto zelf hebt. Er was bijna niemand op die skyway, dat gaf het wel een aparte sfeer.

Ik had besloten om deze ochtend toch maar een beetje uit te slapen, omdat ik toch wel een beetje last van slaapgebrek had. Na wat ontbeten te hebben, ben ik doorgegaan naar een van de mooiste tempels van het oostelijke Kyoto, namelijk de Kiyomizudera. Na een lange tijd zoeken had ik het eindelijk gevonden. Ik moest eerst heel een berg op en het was hartstikke heet, dus had maar even een green thea ijsje gekocht. De tempel was vrij groot, maar vooral ook mooi. Je had op de tempel zelf een mooi uitzicht over Kyoto en op de natuur.



In de avond ben ik nog even langs Gion geweest, het bekende geisha district in Kyoto. En jawel, ik ben er eentje tegengekomen! Ik vond het alleen een beetje asociaal om meteen foto’s te maken, dus dat had ik maar niet gedaan. Gion is heel erg gezellig en bevat een hoop smalle sfeervolle steegjes. Ik bleef echter niet al te lang weg, omdat ik mijn fiets illegaal geparkeerd had.

Na wat eten gehaald te hebben bij het station en opgegeten in de hotelkamer, zijn we per fiets door gegaan naar de Gion Maturi parade. We hadden de dag daarvoor al een kaart gekregen over waar ze overal langskwamen met de parade, dus wisten we waar we ongeveer moesten staan. Het was al erg druk toen we aankwamen, ik zag een hoop toeristen en vooral erg veel Japanners. Na ongeveer een half uur begon de parade eindelijk. Ik kon er helaas niet zo heel veel van zien, gelukkig heb ik wel een paar foto’s en filmpjes kunnen maken. Na ongeveer anderhalf uur, ben ik met de fiets teruggegaan naar mijn hotel, omdat ik erg dorst had en een beetje gek werd van de drukte en de hitte.



In de hotelkamer had ik even uitgezocht waar het Manga Museum precies zat, gelukkig was dit een vrij makkelijke route. Toen ik al een redelijk afstand al had gefietst, zag ik op een gegeven moment het Manga Museum gebouw in de verte, maar ik kwam er achter dat de weg nog steeds afgesloten was in verband met de Gion Matsuri parade. Gelukkig zag ik een metro ingang en aan de andere kant van de weg zat nog een ingang, dus had ik mijn fiets daar neer gezet, en was ik er onder door gelopen.

Eenmaal aangekomen bij het museum, besefte ik hoe erge dorst en honger ik eigenlijk had, dus had ik maar eerst wat in het café gegeten dat bij het museum hoorde. Vervolgens ben ik alsnog het museum in geweest. Er was een 200 meter lange “Wall of Manga” geplaatst op verschillende plekken in het museum, waarvan je onbeperkt manga’s mocht lezen. Je kan er een hoop zien over de geschiedenis van manga, maar ook achter bepaalde antwoorden komen, zoals “hoeveel verdient een manga artiest?”. Na een stuk rondgelopen te hebben, besloot ik zelf maar een manga te lezen. Helaas waren de Engelstalige manga’s vrij beperkt, dus kwam ik uiteindelijk bij een Death Note manga uit.



Nadat ik weer terug was gefietst en een korte pauze in het hotel had gehouden, was ik doorgegaan naar Nishiki Market. Ik kon het alleen niet vinden, dus ik vroeg een Japanner welke richting het was, maar hij wilde helemaal met me mee lopen O_O Hij sprak helaas slecht Engels, maar een aantal woorden begreep hij wel. Ook had hij een blaadje met daarop Japanse zinnen vertaald naar het Engels, dus hij kon wel een aantal vragen stellen die hij had opgeschreven. Hij vroeg o.a. waar ik vandaan kwam en wat voor muziek ik luister, waarschijnlijk om zijn Engelse uitspraak te oefenen. Nadat we gearriveerd waren en ik eindelijk mijn fiets kwijt kon (fiets neerzetten in Japan is een ramp), zei die dat ie moest gaan. Hij was immers ook al 40 minuten aan het lopen met me. Maar hij bleef steeds zegge “only 10 minutes”, dus ik wist ook niet dat het zo verweg was.

Nederlanders mogen wel eens ’n voorbeeld nemen aan Japanse behulpzaamheid hm?

’s Morgens zijn we meteen vertrokken met de trein richting Nara, maar we stopte eerder uit om de Fushimi Inari Shrine te bezoeken. Helaas had ik dit keer geen tijd voor ontbijt, omdat ik mijn bed niet uit kon komen XD.. De Fushimi Inari Shrine was erg indrukwekkend om te zien, deze plek staat bekend om de eindeloze torii’s achter elkaar. Gelukkig kon ik na een tijdje lopen een paar winkeltjes vinden die ook eten verkochten, dus had ik daar maar even ontbeten.



Na nog wat rondgelopen te hebben, zijn we terug gelopen naar het station en richting Nara gegaan. We hadden voor de zekerheid maar bij de tourist information een kaart gevraagd en informatie over tempels. In eerste instantie was er niet zoveel te zien, maar op een gegeven moment kwamen we de tempels tegen. Uiteindelijk kwamen we aan bij de Todaiji Temple, deze tempel is heel bijzonder om te zien. Hier binnen zit niet alleen het grootste Boeddha beeld (Daibutsu) van Japan, maar de tempel is tevens het grootste houten gebouw ter wereld.



Ook kwamen we een hoop herten tegen, deze zijn heilig in Nara en worden goed verzorgd. Je kan er namelijk een hoop eten kopen, maar deze waren allemaal voor de herten bedoeld.. Het was wel grappig om te zien, want sommige mensen kochten iets, maar die dachten dat voor hun zelf was, dus al die herten achter ze aan rennen. Een van die meiden ging helemaal bang en hysterisch wegrennen xD...

Hierna gingen we naar het oude gedeelte van de stad, ook wel Naramachi genoemd. Hier konden we nog het eerste huis (althans, dat werd ons verteld) van Nara bewonderen, de Koshi-no-ie Residence, maar was verder niet heel bijzonders.

Vervolgens gingen we terug richting Kyoto en het hotel, alleen was er iets gebeurt op het spoor, dus het duurde uren voordat we überhaupt aan kwamen. Het was wel grappig om naar mensen te zwaaien buiten of dat mensen uit zichzelf zwaaien xD

Toen ik terug in Kyoto aangekomen was, heb ik nog even wat gegeten bij de Starbucks. Toevallig kwam ik nog wat mensen tegen van de groep, dus was ik nog even een stukje met hun door Kyoto gelopen. Het Kyoto Station en Kyoto tower zagen er erg mooi en futuristisch uit in het donker. Er was verder niet zo heel veel meer te zien, dus zijn we maar richting het hotel gegaan.

Vandaag waren we vroeg opgestaan om met de trein naar Kyoto te gaan. Bij aankomst eindelijk het Kyoto Station mogen aanschouwen. Dit futuristische gebouw is geheel van glas en staal gemaakt en zag er heel indrukwekkend uit.



In verband met de drukte van het Gion festival, waren er twee verschillende hotels (Kyomai en Dormi) gereserveerd. Omdat er eentje veel luxer is dan de ander, hadden we lootjes getrokken in de bus. Helaas had ik het minder luxe hotel Kyomai gewonnen. Het hotel zag er nogal erg goedkoop uit van de buitenkant, maar het was in ieder geval iets om te overnachten.

Aangezien we pas na 4 uur op onze kamer konden, zijn we via de metro door gegaan naar het Kyoto Imperial Palace. Er was helaas nog maar plek over voor 9 mensen, dus werd er besloten dat de mensen die Kyomai (het slechtere hotel) hadden gewonnen, voorrang kregen. We hadden nog 1 uur voordat de rondleiding begon, dus even snel noodles gegeten. Toevallig kwam ik een Nederlandse meid tegen, die ik al eerder in de trein zag. Ze kwam nog bij ons zitten.

Daarna begon de rondleiding in het Kyoto Imperial Palace. Helaas mochten we in verband met veiligheidredenen niet vrij rondlopen en moesten we steeds bij de groep lopen. Er liepen namelijk ook steeds een paar agenten achter ons om zeker te zijn dat iedereen bij de groep bleef. Die Nederlandse meid liep ook een beetje bij ons en we hadden nog best veel gepraat.



Vervolgens zijn we doorgelopen naar het centrum van Kyoto, om hier een fiets te kunnen huren. Dat is namelijk wel een van de beste vervoersmiddelen in Kyoto. We konden alleen niet de fietsverhuurder vinden die de gids ons had aangeraden, dus zijn we naar een andere gegaan. Eenmaal toen ik mijn fiets had, was er een stuk meer vrijheid.

We waren met de fiets als eerste naar de Yasaka Shrine geweest, dit is een schrijn die bekend staat als de plek waar het Gion festival gevierd wordt. Het was erg gezellig daar, met een hoop kraampjes en lampjes. Het begon helaas wel erg hard te regenen en te onweren op een gegeven moment, dus moesten we ergens schuilen. Ook sloeg de bliksem erg dichtbij in een paar keer.



We hadden daarna gezocht naar een restaurant en gelukkig hadden we deze vrij snel gevonden. Ik had hier wat rijst en vlees gegeten. Toen we klaar waren met eten, zijn we weer naar buiten gegaan. Het was al donker en ze hadden een heel stuk straat van Kyoto afgesloten, in verband met het festival. Het zag er erg mooi uit en er hing een gezellige sfeer.

Na het ontbijt, hadden we ons verzameld bij de ingang van de ryokan, om een wandeling in de natuur te maken. De natuur rond Miyama was erg mooi om te zien, helaas regende het wel. Onze reis eindigde bij een authentiek dorpje met 50 huizen, waarvan er nog ongeveer 30 in de traditionele stijl bewaard zijn gebleven. Typerend voor deze huizen zijn de enorme rieten daken. Hier hadden we mr. Yoshi ontmoet, hij zou ons namelijk rondleiden. Yoshi is iemand die in dit dorp woont, maar tevens de natuur erg goed kent.



We waren als eerste met hem doorgegaan naar het Folk Museum, dit ging over hoe de huizen gebouwd werden in de Edo era, ongeveer 200 jaar geleden. Vervolgens zijn we door gegaan naar het Little Indigo Museum, hier lieten ze zien hoe kimono’s, yukata’s en andere kledingstukken werden gemaakt met indigo (een plant). Ook zijn we nog langs de tempel/schrijn geweest die bij het dorp hoorde.

Na een korte pauze van 15 minuten in het hotel, zijn we met de bus een stukje verder in het dorp gegaan, hier werd namelijk een ritueel uitgevoerd voor de goede oogst. Het zag er vrij indrukwekkend uit en het is ook een uniek ritueel, dat inmiddels 500 jaar lang enkel in dat dorp gevierd wordt. Het werd ook enkel op deze dag gevierd, dus we hadden een hoop geluk dat we het mochten aanschouwen.



Hierna zijn we terug gegaan naar het hotel. Ik was nog even in de onsen geweest van de ryokan, ook al was het niet zo groot als die van Tsumago. Daarna voor 100 yen nog in een massage stoel gezeten, het wordt eens tijd dat ik ook zo’n ding aanschaffen voor op mijn kamer ^_^

Na ons ontbijt in de minshuku hebben we nog wat rondgelopen in Tsumago, we hadden nog maar een paar uurtjes voordat we naar Magome vertrokken. Nadat we weer terug waren bij onze minshuku, hadden we afscheid genomen van het gezinnetje en zijn we met de bus richting Magome gegaan. In eerste instantie was het de bedoeling dat we gingen lopen naar Magome, maar in verband met het slechte weer, namen we toch maar de bus.

Magome lijkt een beetje op Tsumago, alleen is het iets groter en meer toeristisch. Na wat rondgelopen te hebben en wat foto’s gemaakt, zijn we naar een café gegaan om wat koffie te drinken. Er waren een hoop Bill Kaulitz look-alikes daar binnen, wat best wel humoristisch was om te zien.



Nadat de rest van de groep arriveerde, zijn we per bus en trein door de bergen naar Nagoya gegaan, hier stapte we over op de Shinkansen naar Kyoto om vanaf daar door te reizen naar Miyama. Uiteindelijk zijn we gearriveerd bij ons hotel, dit moest een ryokan voorstellen, maar het leek veel meer op een skihut. Ik kreeg dit keer een kamer voor mezelf, wat sowieso nooit verkeerd is.



In de avond kregen we Japans diner. Ik kreeg te horen van de gids dat ik eventueel een nieuwe railpass kon aanvragen en het bedrag van de vorige railpass min 25% kon terugkrijgen, hier was ik natuurlijk wel erg blij om. Achteraf had ik deze railpass nooit ontvangen, maar daar kom ik later in mijn blog nog op terug. Na nog lang gepraat te hebben met de rest, was ik richting bed gegaan.

We zijn per trein door de bergen, langs een rivier met dorpen en stroomversnellingen naar Tsumago gereden, een plaatsje uit de Edo-periode. Ik was nog wel erg teleurgesteld over de railpass die ik verloren was, maar hier viel helemaal niks meer aan te doen. Tsumago was erg mooi, het eerste wat me opviel was dat dit dorp helemaal omringd was door de met groen bedekte bergen. Een totaal andere wereld dan Tokyo..



Na aankomst werden we meteen doorgeleid naar onze minshuku’s. Bij de aankomst waren er al meteen van die blije meisjes die zwaaide naar me, iemand uit de groep maakte nog een opmerking “hij heeft sjans hoor”. Dat soort dingen heb ik altijd weer X_x..

We werden hartelijk ontvangen door ons gastgezin, wat echt een typisch Japans gezinnetje was. Na wat thee gedronken te hebben, zijn we wat gaan rondlopen in Tsumago. Er ging een vrij leuke sfeer, mede dankzij de kalmte en de oude huizen. Je kon een hoop souvenirwinkeltjes vinden, maar er was ook een tempel en een museum. In de laatste twee dingen ben ik zelf niet geweest.



In de middag stond de bus klaar die ons naar de hot spring (onsen) bracht. Ik was daar nog nooit eerder geweest, maar het scheen heel erg ontspannend te zijn. De mannen en vrouwen gingen gescheiden naar hun baden, maar het was wel de bedoeling dat je er naakt in ging, wat nogal een aparte situatie gaf.. Maar toen we eenmaal in het water waren, was het erg ontspannen. Het water kwam direct van de bergen, zonder toegevoegde chloor. Maar als je in het water wilde, moest je wel eerst grondig douchen. Het water voelde echt heerlijk aan, en als je er genoeg van had, dan kon je ook nog de sauna in. Op een gegeven moment kwam er ook nog een regenbui langs, wat wel een bijzondere ervaring is als je in het warme water zit. Boven dit alles had je ook nog eens een erg mooi uitzicht op de bergen.

In de avond werd het eten opgediend, waarbij we een traditionele Japanse maaltijd kregen.

Helaas de laatste (volle) dag in Tokyo. Na het ontbijt weer richting Akihabara gegaan, maar ik heb verder niks meer gekocht, alleen wat foto’s/filmpjes gemaakt en nog wat winkels gezien. We hadden om 1 uur afgesproken met Takeo in Harajuku, om wat cosplayers te spotten. Helaas kon ik Takeo niet vinden, dus was zelf naar de Jingu Bridge gelopen, omdat hier meestal alle cosplayers verzamelen. Helaas was er maar eentje komen opdagen :( Ik had een beetje rondgevraagd en eentje zei dat ze vandaag niet kwamen opdagen en dat het normaal helemaal vol zit met cosplayers. Nogal pech, omdat dit de laatste dag was om nog wat cosplayers te kunnen zien..



Vervolgens ben ik naar de Takeshita-dori geweest, hier was het erg druk en ze verkochten allerlei gothic lolita spullen. Toevallig kwam ik hier Takeo en de rest tegen, het scheen dat Takeo en ik elkaar net hadden misgelopen op het station. Ik had besloten om met hun verder mee te lopen.



We realiseerde dat we nog niet hadden geluncht, dus zochten we een plek om te eten. We kwamen uit bij een apart restaurantje, waar een hoop door jongeren gemaakte kunstwerken te zien waren.

Na wat gegeten te hebben, zijn we verder gelopen naar Omotesando, 'n één-kilometer lange straat, die bekend staat om z'n winkels en mooie architectuur. Takeo Aizawa vertelde dat er een aantal gebouwen door Nederlanders waren ontworpen.

We zijn vervolgens met de trein weer naar Shinjuku gegaan, dit keer naar de east uitgang. We zijn als eerste naar Kabukicho gelopen, het “red light district” van Shinjuku, maar hier was weinig bijzonders te zien. Wel was het vrij druk hier en er waren een hoop restaurants en love hotels te vinden. Ook kwamen we nog een paar karaoke cafés tegen.

Na ongeveer ’n uur had ik besloten om alleen richting Ginza te gaan via metro, omdat ik graag naar het Sony Building wilde gaan. Hier is een showroom waar je de nieuwste producten van Sony, waaronder televisies, camera’s, laptops en Playstation producten kan zien en testen. Op de hoogste verdieping stond een groot Sony scherm, waar je 3D beelden kon kijken.



Vervolgens heb ik nog wat in Ginza gelopen. Ik zocht eigenlijk een bekend warenhuis in Ginza (de Ginza Wako), maar kon deze niet vinden. Ik had toen maar besloten om wat te gaan eten. Toen ik verder liep, zag ik nog een hoop futuristische gebouwen en luxe warenhuizen. Helaas was ik op een gegeven moment een beetje verdwaald geraakt, maar na een tijdje zoeken had ik eindelijk het station Tokyo gevonden.

Alleen toen kwam ik er achter dat ik mijn railpass verloren was…. Ik had de hele route weer terug gelopen en had overal gevraagd, maar geen succes.. Helaas krijg je bij verlies geen nieuwe railpass, dus vanaf nu zal ik het zonder moeten doen. En vanaf dat moment is mijn reis automatisch een heel stuk duurder geworden. Er is uiteindelijk 700 euro bovenop gekomen aan treinkosten..

Vandaag heb ik ietsjes langer uitgeslapen en besloten om in mijn eentje te lopen. Dan heb je net wat meer vrijheid en is het allemaal wat minder hectisch. Na wat ontbeten te hebben, ben ik met de trein doorgegaan naar Akihabara. Ik had hier nog wat random dingetjes gekocht, waaronder een T-shirt, twee mokken en een anime stijl energy drink blikje.



In de avond ben ik langs het Ueno park geweest. Het was een gezellig park, met een hoop te zien. De meeste dingen waren helaas wel gesloten, omdat het al avond was, maar dat maakte me niet zoveel uit. Op een gegeven moment begon het donker te worden en toen ging er een verlichte water fontein aan, wat vrij indrukwekkend was om te zien. Ook kwam ik nog twee muzikanten tegen die op dat moment muziek maakte, het leek een beetje op de stijl van Boa Kwon, qua zang en muziek. Het klonk wel vrij goed, dus was even blijven zitten.

Toen het helemaal donker was geworden, ben ik terug doorgelopen naar het station, waarna ik alsnog even Akihabara in ging lopen. Het zag er vrij indrukwekkend uit, met al die neon lichten en dergelijke. De rede dat ik hierheen ging was omdat ik nog eventjes wat foto’s en filmpjes wilde maken, de volgende dag was namelijk de laatste dag in Tokyo. Op de terugweg kwam ik nog een paar busjes tegen met megafoons op het dak, om hun politieke partij de promoten. Alleen moest er schijnbaar wel een techno muziekje onder en vervolgens van die blije Japanners die erover heen gingen zingen/rappen XD.. Misschien een goed idee voor Geert wilders?

Kwart voor 9 hadden we met zijn alle afgesproken in de lobby, waarna we door gingen naar de Starbucks. Hier hadden we wat ontbeten en heeft iedereen zich voorgesteld. Ook zouden we hier Takeo Aizawa ontmoeten, een vriend van de gids, die ons die dag zal rondleiden. Takeo is lid van een organisatie die toeristen gratis rondleid door Tokyo. Ook is het een van de weinige Japanners die echt goed Engels spreekt, maar hij was immers leraar Engels geweest.

We zijn als eerste doorgegaan naar Asakusa. Asakusa is een district in Tokyo dat bekend is vanwege de Senso-ji, een beroemde boeddhistische tempel. Helaas stond het gebouw zelf in de steigers, waarschijnlijk vanwege renovatie. De toegangspoort Kaminarimon was erg indrukwekkend om te zien. Als je hier doorheen liep kwam je uit bij de Nakamise-dori, dit is een straat tussen de tempel en de poort, waar ze een hoop traditionele producten verkopen.



Vervolgens zijn we met de trein doorgegaan naar Shinjuku, waar we uitkwamen op een van de grootste en drukste stations ter wereld. We zijn naar uitgang west gelopen, wat bekend is vanwege het skyscaper district. Ook zijn we naar het Tokyo Metropolitan Government Building (het stadhuis) geweest, een 243 meter hoog gebouw. Op de 40e verdieping van dit gebouw bevind zich een observatorium, vanaf waar een geweldig uitzicht over de stad te zien was. Helaas was het te bewolkt om ook de Mount Fuji te kunnen te zien.



We zijn vrij snel doorgegaan naar Harajuku. Harajuku is weer een gebied dat bekend is vanwege de jongeren, gekleed in een verschillende stijlen zoals gothic lolita en cosplay die elke zondag rondhangen. Helaas was het nog vrijdag, maar we kwamen er eigenlijk voor het Yoyogi park. Dit is het grootste park van Tokyo en erg mooi om te zien. Ook heb je hier de Meiji-Jingu, een belangrijke Shinto shrine. Toevallig werd hier net een traditionele trouwerij gehouden.



In de avond zijn we nog langs Akihabara geweest. Akihabara is het meest bekend als één van de grootste winkelgebieden ter wereld voor elektronische, computer-, anime- en otaku producten, met inbegrip van zowel nieuwe als gebruikte producten. Hier zag ik natuurlijk het meeste naar uit. Ik moest me nogal inhouden qua inkopen doen, maar ik had een paar stikkers en een Hatsune Miku doll gekocht. We hadden afgesproken bij een maid cafe, maar helaas wilde niemand naar binnen, dus zijn we maar doorgegaan naar een restaurant en hebben we wat noodles gegeten. Hierna hebben we de groep opgesplitst en is de ene helft van de groep alsnog naar het maid cafe gegaan. Die maids hadden een nogal hoog kawaii gehalte, maar spraken helaas geen woord Engels. Takeo liet ze dansen in Para Para stijl, wat uiteraard zorgde voor meer kawaiiness XDDD Ook liet ik die Miku doll aan haar zien, waar ze helemaal enthousiast van werd en vertelde dat ze die ook thuis had staan.

De rit naar schiphol verliep vrij rustig, evenals het inchecken en de douane controle. Bij de gate waar iedereen zat te wachten op het vliegtuig richting Japan, kwam ik Ricardo al tegen. Ik had voorheen al met hem gepraat op Facebook en we hadden foto’s uitgewisseld, zodat we elkaar konden herkennen. We waren beide natuurlijk hartstikke enthousiast, dus we hadden een hoop gepraat over Japan. Er stonden ook een hoop Japanners te wachten, ik heb eerlijk gezegd nog nooit zoveel Japanners bij elkaar gezien in Nederland. Uiteindelijk mochten we doorlopen naar ons vliegtuig.

Na 12 uur vliegen, vervelen, praten over Japan, films kijken en erg krap zitten, was ik eindelijk gearriveerd in Japan. De reis verliep rustig, gelukkig hadden we niet zo’n last van turbulentie. We vlogen via Japan Airlines, wat ik persoonlijk zelf wel een hele goeie luchtvaart maatschappij vindt, vanwege het goede personeel en het lekkere eten (Japans eten nomnomnom). Ik kon het in eerste instantie moeilijk geloven, maar ik realiseerde me al vrij snel dat ik niet meer in de buurt was van de vertrouwde omgeving. Het was echt een maf idee, eindelijk zit ik in het land waar ik altijd al heen wilde.

Nadat we gearriveerd waren, moesten we als eerste een trein nemen die ons naar het andere deel van het vliegveld bracht. We hadden helaas wel wat gedoe op het vliegveld, omdat het enorm lang duurde voordat we eindelijk onze bagage hadden en door de douane gaan in Japan is ook niet bepaald een plezierige ervaring. Het was wel grappig dat ik commentaar kreeg van die medewerkers dat Nederland had gewonnen van Japan met voetbal XDD Uiteindelijk toen we eenmaal allemaal klaar waren en hadden afgesproken op een bepaald punt, kwam ik er achter dat ik mijn koffer was vergeten. Serieus, zulk soort dingen moeten mij weer overkomen X_x Na een hoop gezoek en gedoe, had ik hem eindelijk weer kunnen terugvinden bij de lost&found afdeling.

Toen iedereen klaar was, zijn we met de trein doorgegaan naar Nippori, waar we zijn overgestapt op de trein naar Kanda. Kanda is een district in Tokyo, waar ons hotel lag. Toen we hier uitstapte en rondliepen, viel het me meteen op dat we in een typische Japanse stad waren; alles op elkaar gebouwd, hoop elektriciteitsmasten, de helft loopt met een mondkapje, iedereen druk, etc. Het was best apart om te zien, omdat alles zo anders was dan dat ik hier gewend ben.

We gingen als eerste naar ons hotel; Grand Central Hotel, om daar onze spullen kwijt te kunnen. Het hotel was gewoon prima, niet overdreven luxe, maar wel alles wat je nodig hebt en het lag vrij centraal in Tokyo. Ook was er gratis internet in iedere hotelkamer! Maar ik kwam er later achter dat bijna ieder hotel in Japan gratis internet heeft xD

We gingen daarna met zijn alle uit eten, in een vrij luxe restaurant. Het was een traditioneel Japans restaurant, waarbij je ook je schoenen uit moest doen. Ik moest wel erg wennen aan het eten met chopsticks, maar gelukkig had ik het wel redelijk snel onder de knie. Hoewel Japanners meestal wel rustig zijn in restaurants, hadden we wel erg drukke Japanners achter ons. Zo zie je maar wat sake en bier met je doet hm?

Vervolgens zijn we terug gegaan naar het hotel, eigenlijk was ik ook erg moe. Ik had nog even het internet getest op mijn laptop, en het werkte gewoon snel, dus had ik de mogelijkheid om even op MSN te gaan. Hierna ging ik vrij snel naar bed, helaas werd ik in die nacht wel heel vroeg klaarwakker, omdat ik last had van jetlag.